Over Joke Van Hoeck

WIE BEN IK?

Ik ben mama van drie kinderen. 
Het is op dit moment geen uitzonderlijk tafereel bij ons thuis dat ik de jongste  een boterhammetje geef, hongerige beer als ze is na een dagje bij de onthaalmoeder, terwijl ik de oudste zijn Latijn opvraag en de middelste op de achtergrond piano oefent.  Het klinkt misschien een rustig tafereeltje, vooral die piano op de achtergrond. Dat is het soms, maar vaker niet dan wel. Want dan is niks van wat ik op de boterham doe van de jongste goed en wil ze een ‘nijn’ (mandarijn) of een ‘nootje’ of een koek (wat ook boek kan zijn) of allemaal tegelijkertijd; de middelste heeft absoluut geen zin om haar piano te oefenen en vindt mijn oudste zoon van zichzelf dat hij dom is omdat hij met een ‘slechte’ toets is thuis gekomen. 

Het groot brengen van drie kinderen brengt elke dag nieuwe uitdagingen met zich mee, ook omdat dit zich bij ons afspeelt binnen de complexiteit van een nieuw samengesteld gezin.

In den beginne was er…

Een heel onzeker, meisje zou ik bijna zeggen die op haar 25ste voor het eerst mama werd en die gebukt liep onder alles wat ze ‘wist’. Opgevoed, opgegroeid en opgeleid, zo heb ik het althans toch ervaren, om mij steeds te richten op de ander, wat die persoon nodig had, wat ik dacht dat de ander van mij verwachtte.

Een pasgeborene heeft dat ook nodig, die volledige afstemming. Alleen, ik richtte mij niet alleen op mijn zoontje, maar ook op alles wat ik ooit al gelezen en geleerd had en wat iedereen in mijn omgeving mij vertelde. Ik voelde me zo onzeker en oh zo vaak machteloos als mama. Want mijn zoon gedroeg zich niet zoals die baby’s uit de boeken, de vele tips en tricks leken niet te werken. Op zijn moeilijke momenten kon ik hem niet eens vastpakken (in een poging om hem te troosten, en ook mezelf) want dat maakte het alleen maar erger. Een post-natale depressie bleef niet uit.  

Anderhalf jaar later bleek er een medische verklaring te zijn voor de moeilijkheden die we ervoeren met onze zoon en de behandelingen volgden dan ook. En de dokters waren eerlijk, het is met gissen en missen wat we proberen met jullie zoon. Zo voelde ik me ook als mama, gissen en missen.  Toch kwam er nog een zusje bij. Een half jaar later brak de papa van mijn twee oudste kinderen zijn been, het bleek een goedaardige kanker te zijn, maar de impact op ons gezin was enorm. 

Er moest iets gebeuren want ik hield het niet vol, al die zorg dragen voor anderen en me zo mislukt voelen als mama.
Ik moet eerlijk toegeven. Ik was pas bereid om iets te gaan doen toen ik merkte dat mijn kinderen er onder leden dat ik niet goed in mijn vel zat.
In mijn psychotherapieopleiding had ik focusing leren kennen en ervaren hoe een deugd ik daar van had.

Met veel bloed, zweet en tranen heb ik doorheen de jaren geleerd
om milder te zijn voor mezelf,
anders te leren zien naar het gedrag van mijn kinderen,
heb ik een andere visie ontwikkeld op wat mijn rol is als mama,
inzicht gekregen op waarom bepaalde situaties maakte dat ik gefrustreerd, opgejaagd, me overvraagd, overweldigd, machteloos,… voelde,
hoe ik hierin zorg kon dragen voor mezelf.

Ik leerde mijn eigen weg uit te stippelen.

En het leven staat niet stil.

Er volgde nog een echtscheiding.
Een zeer intense periode.
Zorg dragen én voor mezelf (hoe geraak ik ooit door heel die juridische, emotionele en praktische rollercoaster) én zorg dragen voor mijn kinderen die die scheiding absoluut niet wilden (natuurlijk niet!).

Enkele jaren later kwam ik mijn huidige partner tegen. 
We verbouwden eigenhandig en zo duurzaam mogelijk onze nieuwe thuis.
De jongste dochter vervoegde ons anderhalf jaar geleden.

Elke nieuwe ontwikkelingsfase, elk nieuw schooljaar, elke verandering is het steeds opnieuw zoeken naar een nieuw tijdelijk evenwicht.

Nu help ik andere ouders hun eigen evenwicht terug vinden tussen zorg voor hun kind(eren) en zichzelf.

 

PROFESSIONELE ACHTERGROND

Master in de Klinische psychologie (optie kind, jeugdige, gezin) aan de KU Leuven (2002). Experiëntiële-Integratieve psychotherapie voor kinderen, jongeren en hun gezinnen aan de Faculteit Mens en Samenleving te Turnhout (2008). Daarna ben ik talloze bijscholingen blijven volgen in mijn zoektocht om mij beter te bekwamen in de dingen die me nauw aan het hart liggen. Focusing is daarbij de ruggengraat geworden van alles wat ik doe in mijn werk.

Ik heb 15 jaar ervaring in de ambulante geestelijke gezondheidszorg en in het onderwijs. Ik ben reeds tien jaar bezig met Focusing en ben ondertussen ook erkend Focustrainer en Focusing Oriented Therapist (Focusing Institute, New York). In 2015 heb ik mijn privépraktijk voor kinderpsychotherapie ondergebracht bij PraxisP waar ik ook mijn bestaande aanbod aan workshops een plaats heb kunnen geven.